Context en aantekeningen bij Filemon 1-20
De Brief aan Filemon
Opbouw en kern van de brief
Uitgelicht
Marlon Winedt laat in een MAW-artikel (lees hier) zien hoe Paulus diverse retorische strategieën inzet om aan de ene kant het christendom niet te tekenen als een religie die de status quo omver zal werpen en aan de andere kant wel degelijk verandering te brengen t.a.v. het instituut van de slavernij. Hij doet dit op vijf manieren:
1. Paulus betrekt de hele huisgemeente in zijn schrijven aan Filemon. Dit is geen individuele aangelegenheid, maar één die de hele gemeente raakt.
2. Paulus prijst Filemons liefde en trouw, als retorisch middel om hem gunstig te stemmen, maar ook als appel om deze liefde en trouw in praktijk te brengen.
3. Paulus zinspeelt in bedekte termen op het afwijzen van het instituut van de slavernij. Bedekt omdat hij geen onrust wil veroorzaken, maar daarom niet minder aanwezig.
4. Paulus pleit niet expliciet voor de vrijlating van Onesimus, maar wel voor een gelijkwaardige behandeling, die neerkomt op een impliciet doorbreken van de verhoudingen van slaafgemaakte en meester..
5. Paulus eindigt zijn brief met een uiting van vertrouwen, dat Filemon het goede zal weten te doen, passend bij de richting die hij in bedekte termen gewezen heeft.