Het heeft zin

Heeft het zin wat ik doe? Vraag jij je dat weleens af? In deze tijd is het meten van resultaat zo gewoon dat ik zelfs als ik een rolletje plakband in een winkel koop al een e-mail ontvang of ik tevreden ben over mijn aankoop. En of ik toch alsjeblieft wil zeggen wat ik van het product vind en of ik het zou aanbevelen aan anderen.

Soms stel ik me voor hoe dat zou werken na een kerkdienst. Dat alle bezoekers een bericht krijgen: was de preek naar tevredenheid? Wat kunnen we verbeteren en zou u de kerk aanbevelen bij anderen? Wie weet wat er allemaal uitkomt ...

Als iemand die regelmatig voorgaat in diensten, ben ik wel blij met wat feedback. Vooral als iemand opbouwende opmerkingen maakt, want daar leer ik van. Maar ik weet ook dat heel veel van wat je als predikant doet, onbenoemd blijft, al is het maar vanwege je ambtsgeheim. Daardoor ziet de gemeente niet hoe vaak je iemand opzoekt die lijdt aan depressies. Of hoeveel uren je doorbrengt met een echtpaar dat uit elkaar wil gaan.
In de vele jaren dat ik studenten opleidde om predikant te worden, hield ik ze nogal eens voor dat ze beslist een tuintje moesten gaan aanleggen als ze in de pastorie belandden. En als ik namens de opleiding in de bevestigingsdienst van een student als predikant sprak, nam ik nog weleens een zakje bloemenzaad mee. Als je denkt: ik zie geen resultaat, kijk dan naar de bloemen in je tuin die je hebt gezaaid. Dat herinnert je aan het vruchtdragen van wat je in je, soms moeizame, werk doet.

En dan lezen we in 1 Korintiërs 15:58:

Wat een bijzondere tekst van een apostel die wist wat het was om te zwoegen, te lijden, doodmoe te raken van het rondreizen en het verkondigen van het evangelie onder moeilijke omstandigheden. Paulus geeft ons een kijkje in zijn leven als volgeling van Jezus Christus in 2 Korintiërs 11:23-33. Een greep uit de lijst (vers 25-28):

En heeft al dat zwoegen iets opgeleverd? Heeft hij megakerken gesticht? Zeker, er zijn veel mensen door zijn prediking tot geloof gekomen, maar er waren ook veel mensen die er niets van moesten hebben. Toch is het feit dat jij en ik hier in Nederland naar de kerk kunnen gaan, ons geloof in Jezus Christus kunnen belijden, het resultaat van al die mensen die net als Paulus de wereld in zijn getrokken en ondanks alle tegenspoed hebben volgehouden te verkondigen dat Jezus Heer is.

Maar het gaat soms zo langzaam, we zien er zo weinig van, de kerken lopen leeg ... Dat is echter maar één kant van het verhaal. Er raken op dit moment met name jongeren geïnteresseerd in het christelijk geloof. Ze gaan de Bijbel lezen en voor hen wordt er nieuw materiaal gemaakt met uitleg over basisprincipes in het geloof. Ook is de leegloop in de westerse kerken beslist geen maatstaf voor de ‘stand van het christendom’, want de meeste mensen die christen worden wonen in andere delen van de wereld, waar de kerk wel bloeit.

Het is vaak hard werken in het Koninkrijk van God. Maar wat je voor God doet, is nooit tevergeefs. Schrijf dat maar op een briefje of zet het op je computerscherm en dank God dan voor iedere nieuwe dag waarin je nieuwe kansen krijgt om je liefde voor Hem tot uitdrukking te brengen.

Hetty Lalleman

P.S. Deze blog schrijf ik ook voor mezelf ...