"Toen Jezus al die mensen zag, kreeg hij medelijden met hen. Hij dacht: Die mensen hebben het moeilijk. Niemand helpt hen. Ze lijken op schapen zonder herder." Deze woorden krijgen reliëf door een ontroerend gesprek tussen Esther van Schie en een vrouw uit Tigray, Ethiopië.
Ik ben eigenlijk wel blij. Niet met het coronavirus natuurlijk. Niet met alle nare gevolgen die dat voor mensen heeft: de zieken, de stervenden, degenen die lijden. Ik ben blij omdat ik iets bijzonders zie gebeuren. In de kerk.
Kwijt zijn ze, nog steeds. Twee weken nadat de scholen weer begonnen zijn. 500 kinderen. Vijfhonderd! Dat zijn er heel veel. Nog niet opgedoken in de klas. Geen contact mee te krijgen. Hele gezinnen van de radar.
