Archeologie met een focus op de Bijbel

Toen Napoleon in 1799 een veldtocht naar Egypte ondernam, reisden in zijn kielzog oudheidkundigen en architecten mee die het Oude Egypte wilden bestuderen. Dit was het begin van grootschalige onderzoekingen in het Oude Nabije Oosten. Eerst vulden de koloniale machten hun musea in Parijs, Londen en Berlijn met oudheden. Daarna kwamen de Amerikanen en werd het onderzoek in Irak, Iran, Egypte en Turkije steeds professioneler. Dit was ook in Israël en Jordanië het geval, maar anders dan in Mesopotamië en Egypte was hier geen sprake van een herontdekking van een oude beschaving. Joden en christenen koesterden de Bijbelse plaatsen al veel langer.

Zo beschreef kerkvader Eusebius de heilige plaatsen in zijn Onomastikon (‘Plaatsnamenboek’, rond 320). En Helena (248-329), de moeder van keizer Constantijn de Grote, organiseerde de eerste wetenschappelijke expeditie naar het heilige land, met als resultaat de bouw van de Heilig Grafkerk in Jeruzalem, de Geboortekerk in Betlehem en het Catharinaklooster bij de berg Sinai. Ook liet ze de Scala Sancta, de marmeren trap van het pretorium (het paleis van de gouverneur) in Jeruzalem, naar Rome overbrengen, omdat Jezus erover zou zijn gelopen toen Hij voor Pilatus werd geleid (Luc. 23:1).