Jaar en dag was het bij de verantwoordelijken bekend, maar werd het onder tafel gehouden en kon het falende systeem doorzieken. Het doet me denken aan het onrecht waar Nehemia 5 van vertelt.
Nederland komt maar niet van ‘de toeslagenaffaire’ af. Een nationale schandvlek met dramatische gevolgen: mensen raakten dakloos, huwelijken liepen stuk, kinderen werden gedwongen uit huis geplaatst, zeker één ouder beroofde zichzelf van het leven. En het slechte nieuws blijft zich opstapelen. Telkens krijgen de gedupeerden te horen dat de beloofde schadevergoeding alweer later komt. Gerechtigheid? Misschien. Ooit.
Heb ik genoeg moed om mijn agenda minder vol te plannen, om de ander te zien? Durf ik genoegen te nemen met minder? Minder inkomen, minder spullen, minder aanzien, minder… Maar is het niet zo dat als wij minder worden, God groter wordt?
