Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap

Handoplegging in de Bijbel

Handoplegging is een symbolisch gebaar. Een hogergeplaatst persoon legt één of beide handen op het hoofd van een lagergeplaatst persoon of op de kop van een dier. Zo wordt de persoon of het dier voor een speciaal doel aangewezen. Of er wordt een bepaalde macht of invloed op hem overgedragen.

Handoplegging in het Oude Testament

Handoplegging komt in het Oude Testament voor om een bepaalde bestemming aan te geven, en om (symbolisch) schuld of macht over te dragen. Het gebeurt bijvoorbeeld bij:

Bij het zegenen van nakomelingen lijkt handoplegging een magische of animistische betekenis te hebben. Denk bijvoorbeeld aan het verhaal van het zegenen van Efraïm en Manasse door Jakob (Genesis 48:8-22).

Handoplegging in het Nieuwe Testament

Handoplegging komt in het Nieuwe Testament onder andere voor om mensen aan te wijzen voor een speciale taak:

Een meer magische of animistische betekenis heeft de handoplegging bij het genezen van zieken, bijvoorbeeld:

Die magische betekenis speelt ook een rol als dopelingen door handoplegging de heilige Geest ontvangen (zie Handelingen 8:17).

Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschapv.4.16.16
Volg ons