Wereldrouw
Pasgeleden was ik bij een concert. Toen ik aankwam en op mijn stoel wilde gaan zitten, lag daar een smal dun kaarsje. Halverwege het concert werd duidelijk waar dat voor was.
In de week van dit concert, overstroomde het slechte nieuws de mediakanalen. Overal verhalen van dood en verderf. Oorlog. Geweld. Slachtoffers. Vluchtelingen. Mensen zonder huis. Mijn hart werd er zo zwaar van dat ik besloten heb voorlopig het nieuws niet te volgen. Ik kon het niet meer aan.
Maar tijdens dat concert gebeurde er iets. De zanger nodigde ons uit om een voor een naar voren te komen met ons kleine kaarsje en het aan te steken bij de grote kaars die Christus’ licht vertegenwoordigt. En terwijl wij een voor een naar voren kwamen, zongen we: Als alles duister is, ontsteek dan een licht een vuur dat nooit meer dooft, een vuur dat nooit meer dooft.
Daar stond ik, in het donker van de kerk, dat het donker van mijn hart leek te symboliseren. Het was ineens oké dat ik de wereld als duister ervaar, ondanks het lentelicht dat doorbreekt. Met het lied en dit ritueel kon ik erkennen: deze wereld is vol duisternis. Ik hoef geen mooi weer te spelen.
Net zoals in de Psalmen de mensen geen mooi weer spelen, maar eerlijk zijn over hoe het met hen gaat. Neem bijvoorbeeld Psalm 143:
Ik ben geschokt tot diep in mijn hart. Ja, dat is wat ik voel. En dat is oké. Ik hoef niet happy te zijn. Want het kwaad in deze wereld is reëel en echt. Ik mag rouwen om het verlies van al die onschuldige levens.
Maar ik hoef er niet mee rond te blijven lopen. Ik mag het allemaal bij God brengen. Net zoals de psalmist hier doet. Ik mag uitspreken wat mij bezighoudt, wat mijn hart verzwaart en waar ik om moet huilen. Het is veilig bij God. Ík ben veilig bij God. Dat zie ik als ik terugkijk op Gods daden: Jezus is onderdeel geworden van deze wereld, helemaal. Zelfs tot in de diepte van de dood. Dat horen we deze Goede Vrijdag. Hij weet van het lijden in deze wereld. Dus kan ik alles bij Hem brengen. En soms heb ik daar een klein kaarsje voor nodig, om me daaraan te herinneren. Om mijn verdriet om de wereld bij God te brengen.
Hoe gaat het met jou? Welke dingen houden jou bezig als je het nieuws van de wereld leest? Breng vandaag jouw zorgen en verdriet bij God.
Charlotte Glasbergen-Molenaar is Hoofd theologisch team Zij Lacht