Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap
Leesplannen
Dagvers
Is er nog hoop? - Psalm 39:1-14
Dagvers | Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap

Is er nog hoop? - Psalm 39:1-14

Bijbeltekst(en)

Psalm 39 39

Psalm 39

1Een lied van David. Voor Jedutun, de zangleider.

Ik kan niet langer zwijgen

2Ik dacht: Ik moet me inhouden.

Ik zal mijn mond niet opendoen,

want ik wil geen verkeerde dingen zeggen.

Ik wil niet meedoen met slechte mensen.

3En ik was stil, ik zei geen woord.

Ik zweeg, maar ik bleef ongelukkig.

Ik hield het bijna niet meer uit.

4Het was alsof ik in brand stond,

mijn gedachten leken wel vlammen.

En toen begon ik toch te spreken.

5Ik zei: ‘Heer, zeg me wanneer ik zal sterven.

Ik wil weten hoe lang ik nog leven moet,

vertel me wanneer mijn leven voorbij is.

6-7U hebt al bepaald dat het kort zal zijn.

Voor u is mijn leven niets,

het verdwijnt zo snel als een schaduw.

Het bestaan van een mens is zinloos.

Mensen maken zich druk, maar het leidt tot niets.

Als ze sterven, zijn ze alles kwijt.

8Heer, is er nog hoop voor mij?

Ik kan alleen op u vertrouwen.

9Vergeef me wat ik fout gedaan heb.

Laat slechte mensen mij niet uitlachen.’

Laat mij niet langer lijden

10Eerst wilde ik niet spreken,

want u gaf mij deze pijn.

11Maar nu vraag ik u:

Laat mij niet langer lijden.

U straft mij zo streng dat ik bijna sterf.

12U straft mensen voor hun fouten,

ze raken alles kwijt.

Een mens betekent niets voor u.

13Heer, hoor mijn gebed.

Hoor hoe ik om hulp roep,

hoor hoe ik huil.

Ik ben maar kort op aarde,

net zoals mijn voorouders.

Ik ben hier niet voor altijd.

14Laat mij daarom nu met rust.

Dan beleef ik misschien nog wat geluk,

voordat ik sterf en voorgoed verdwijn.

Psalm 39 39:1-14BGTOpen in de Bijbel

Hoe gedraag je je op een manier die past bij je geloof in God als alles en iedereen om je heen iets anders verkondigt? De schrijver zwijgt terwijl zijn vijanden hem belachelijk maken. Voor hem is zwijgen de enige optie, omdat hij bang is dat hij opnieuw zal zondigen als hij spreekt of handelt. En hij wil er nu absoluut zeker van zijn dat hij geen nieuwe zonde aan zijn lijst toevoegt. Waarom? Omdat God hem misschien streng aanpakt, maar ook zijn enige hoop in het leven is (vers 7). De auteur weet maar al te goed dat we als mensen maar kort op deze aarde zijn. Hij benadrukt hoe kwetsbaar ons leven is. En hij verwoordt de teleurstelling die we kunnen voelen als ons leven ellendig lijkt. Waar is onze hoop? Het antwoord is: bij God! Als mensen zijn we allemaal als vreemdelingen en thuislozen, maar als gelovigen hoeven we de hoop niet te verliezen; we maken ook deel uit van Gods wereldwijde natie, die voor altijd zal blijven bestaan.

Voel jij je door je geloof in God weleens vervreemd van je omgeving? Kan deze psalm je helpen om hier op een goede manier mee om te gaan?

Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschapv.4.43.0
Volg ons