Marcus en Matteüs spreken over de snelle komst van het koninkrijk van God. Maar de uitspraken van Jezus over de komst van het koninkrijk van God roepen vroeg in de kerkgeschiedenis vragen op. Bij Lucas en Johannes is er al nauwelijks of geen aandacht meer voor het moment waarop het koninkrijk zal aanbreken.

Een deel van het Joodse volk verwachtte rond het begin van de jaartelling een bijzondere afstammeling van David. Hij zou het oorspronkelijke rijk van Israël herstellen. Deze verwachting is gebaseerd op oudtestamentische teksten waarin God aan David belooft dat altijd een van zijn nakomelingen als koning zal heersen. Dit lees je bijvoorbeeld in 2 Samuel 7:16: ‘Jou stel ik in het vooruitzicht dat je koningshuis eeuwig zal voortbestaan en je ​troon​ nooit zal wankelen.’

Jozef is de man van Maria, de moeder van Jezus. Hij stamt af van koning David. Jozef speelt een belangrijke rol rond de geboorte van Jezus, maar over de rest van zijn leven is weinig bekend.

De belangrijkste leider van het Romeinse Rijk in de tijd van het Nieuwe Testament was de keizer in Rome. Tijdens Jezus' leven waren Augustus en Tiberius keizer. Paulus is waarschijnlijk veroordeeld door keizer Nero.

Tiberius was de geadopteerde zoon van keizer Augustus. Toen Augustus in 14 na Christus overleed, volgde Tiberius hem op als keizer. Tiberius regeerde over het Romeinse rijk van 14 tot 37 na Christus.
In de Bijbel komt zijn naam slechts één keer voor, in Lucas 3:1.

Het vaak bergachtige landschap was van grote invloed op de ligging van de wegen in het land. Het was het makkelijkst om een weg aan te leggen in de vlakte of in een dal. Bergen werden overgestoken via passen, en rivieren via oversteekplaatsen waar het water niet te hoog stond.
De meeste grote wegen liepen van noord naar zuid. Een aantal belangrijke hoofdwegen waren internationale handelswegen tussen Egypte en de Rode Zee in het zuiden, en Fenicië en Mesopotamië in het noorden en noordoosten. Daartussen liepen kleinere, regionale wegen van oost naar west. Deze wegen gebruikten mensen ook om te reizen.

Dopen is een complete onderdompeling in water. In de Bijbel is het een teken van een nieuw begin en van inwijding. Jezus laat zich dopen door Johannes de Doper. Later wordt de doop een belangrijk inwijdingsritueel in de christelijke gemeenten.

In het Oude Testament worden individuen (koningen en rechtvaardigen), en ook groepen (het volk van Israël) ‘ zoon van God’ genoemd. Maar voor de christelijke gemeente is er maar één zoon van God: Jezus is Gods unieke Zoon. Er is wel overeenkomst met het oudtestamentische idee: bij het zoonschap gaat het vooral om uitverkiezing, niet zozeer om verwekking (zoals in antieke mythen). 

Filippus is een van de twaalf apostelen van Jezus. Hij staat in alle lijsten met de twaalf apostelen, maar alleen in het evangelie volgens Johannes speelt hij een rol in het verhaal. In het boek Handelingen komt ook een Filippus voor, maar het is niet zeker of dit dezelfde persoon is.
Filippus komt uit Betsaïda, net als Andreas en Petrus (Johannes 1:43-44).

Herodes Antipas is een zoon van Herodes de Grote. Na de dood van zijn vader krijgt hij het bestuur over Galilea en Perea, van 4 voor Christus tot 39 na Christus. Herodes Antipas laat Johannes de Doper onthoofden. Volgens het Lucas-evangelie is hij ook betrokken bij de terechtstelling van Jezus.

Johannes de Doper is een Joodse profeet die leeft in de tijd van Jezus. Hij waarschuwt voor het komende oordeel van God, en hij roept de mensen op om zich te bekeren. Ook kondigt hij de komst van Jezus aan.

Herodias is de tweede vrouw van Herodes Antipas, die over Galilea en Perea heerst tijdens het leven het Jezus. Volgens het Nieuwe Testament is Herodias direct betrokken bij de dood van Johannes de Doper.